Starożytne, ręcznie kute stalowe serce, które swoim magicznym rytmem przez pokolenia rozbrzmiewało w większym barokowym dzwonie

Oryginalny element, kosztownie i ręcznie wykuty fragment dzwonu, najprawdopodobniej skonfiskowanego w celach wojennych, będący pamiątką dawnych i dawno zapomnianych czasów. Rdzeń dużego dzwonu, o barokowym wykonaniu, pochodzi z morawskiego gospodarstwa. Autentyczne żelazne serce starożytnego dzwonu zostało ręcznie wykute z jednego długiego kawałka żelaza. W kuźni rozżarzono je do białości, a po przeniesieniu – w widoczny sposób wykuto, aby uzyskało funkcjonalnie ukształtowaną i starannie zaprojektowaną formę, sprawdzoną przez tysiąclecia, oraz odpowiednią masę. Ten charakterystyczny przedmiot o magicznie pomarszczonej powierzchni, pochodzący z XVIII lub początku XIX wieku, przez całe pokolenia wisiał wewnątrz dzwonu z brązu i podczas jego kołysania głośno uderzał o jego masywną powłokę. Tylko dzięki ręcznie kowanemu, stalowemu sercu zawieszenia czczone dzwony z brązu mają swój charakterystyczny i starannie dostrojony, głęboki dźwięk. Prawie wszechobecne dzwony przez pokolenia ogłaszały czas, zwiastowały święta i smutne wieści oraz odzwierciedlały ludzkie losy. Nasze potężne serce jest wyposażone w szerokie i solidne ucho zawieszeniowe. Posiada ponadto masywny, kanciasty korpus z praktycznie rozszerzającą się i symetrycznie wyprofilowaną główką. Ten liczący od dwóch do trzech stuleci przedmiot nosi ślady ręcznego wykonania oraz charakterystyczne cechy powierzchniowe w postaci głębokich zmarszczek, spowodowanych wypadającymi i wyrzeźbionymi drobnymi zanieczyszczeniami w kutej stali. Dzisiaj ten wyjątkowy przedmiot może służyć jako wyrazisty symbol historii duchowej i technicznej. Barokowe serce dzwonu stanowi niezwykłą dekorację, muzealny artefakt kolekcjonerski, a także dodatek do oryginalnego wnętrza. Starannie oczyszczone i zakonserwowane.

Dzwony od dawna postrzegano jako potężnych opiekunów:

Zgodnie z ludowymi wierzeniami ich głos miał odstraszać złe i nieczyste siły, chronić przed burzą i nieszczęściem, a jednocześnie wzywać pomoc w trudnych chwilach.

W kościołach dzwony zazwyczaj rozbrzmiewały na krótką chwilę podczas odmawiania modlitwy. Zwyczaj ten przetrwał w wielu świątyniach aż do dziś.

Za panowania Marii Teresy ich znaczenie jeszcze wzrosło. Dzwony zaczęły pełnić również funkcję systemu alarmowego, ostrzegając przed pożarem lub zbliżającym się niebezpieczeństwem.

W dzisiejszych czasach dźwięk dzwonów jest rejestrowany w archiwach dźwiękowych. Ciekawostką jest to, że nagrywanie dzwonów bywa technicznie bardzo wymagające, ponieważ ich dźwięk może osiągać nawet 120 decybeli, co stanowi poziom graniczny dla ludzkiego słuchu. Nasz zabytkowy przedmiot pochodzący z morawskiej wsi był niegdyś świadkiem narodzin i zapomnienia zarówno zwykłych ludzi, jak i szlachty. Potężne serce dzwonu jest magicznym echem dawno zaginionego dzwonu.

(długość 52,5 cm, wymiary wewnętrzne oczka 8,5 cm × 3 cm)

Masa 5,5 kg.